بست های پین چیست؟
بست های پین اصولاً برای محکم کردن یا اتصال قطعاتی استفاده می شود که در آن نیروی اولیه وارد بر قطعات برشی است، نیروی مخالفی که یک قسمت پین را در یک جهت و قسمت دیگر را در جهت مخالف فشار می دهد.
پین ها برای کاربردهایی که عمدتاً در معرض نیروهای محوری هستند که پین یا قطعه اتصال را در جهتی موازی با محور پین می کشند یا فشار می دهند، مناسب نیستند. پین هایی که توسط مکانیزم ایمن نگه داشته می شوند، مانند پین های چوبی یا گیره های پین، می توانند در جایی که برخی از نیروهای محوری به دلیل چرخش یا لرزش ایجاد می شوند، استفاده شوند. با این حال، اتصال دهنده های رزوه ای مانند پیچ و مهره برای کاربردهایی با نیروهای محوری بزرگتر مناسب تر هستند.
از آنجایی که پین ها در سوراخ های بدون رزوه استفاده می شوند، معمولاً برای نگه داشتن آن ها به اصطکاک یا کشش نیاز است. یکی از تفاوت های اصلی بین طرح های پین بست نحوه محکم شدن آنهاست.
تناسب لغزشی: از آنجایی که قطر سوراخ بزرگتر از قطر پین است، اصطکاک کمی بین پین و سوراخ وجود دارد. ممکن است پین از سوراخ بیفتد یا از آن عبور کند، بنابراین در برنامههای سوراخدار از جابجایی لغزنده استفاده نکنید، مگر اینکه پین به شکل دیگری نگه داشته شود.
پرس فیت: قطر پین کمی بزرگتر از سوراخ است. هنگامی که پین نصب می شود، پین یا سوراخ کمی تغییر شکل می دهد و باعث می شود که دو قسمت نیروی شعاعی وارد کنند که پین را در جای خود نگه می دارد. تناسب پرس نیروی نگهدارنده قابل توجهی در برابر حرکت محوری پین ایجاد می کند، اگرچه نیروی نگهدارنده محوری کمتر از یک پیچ با اندازه مشابه است. به بست های پرس فیت فیت تداخلی یا فیت اصطکاکی نیز گفته می شود.
نیروی فنری: پینهایی که برای فشردهکردن، اعمال نیروی فنری در کنارههای سوراخ طراحی شدهاند. نمونههای آن عبارتند از پینهای فنری شکافدار و پینهای فنری مارپیچ.
گیره ها و پین ها: گیره ها و پین های نگهدارنده را در سوراخ های پین های بزرگتر قرار دهید تا نتوانند بیرون بیایند. مثالها عبارتند از پینهای پل، سنجاقهای ایمنی، و سنجاقهای چوبی.
پنجه: پنجه مکانیزمی با توپ یا چفت است که از سطح پین بیرون زده است. ترمز روی یک فنر قرار می گیرد تا بتوان آن را در حین نصب و برداشتن فشرده کرد. پنجهها در پینهای نگهدارنده و سنجاقهای شکافنشده موجود هستند.
بست های پین چگونه ساخته می شوند؟
پین های بست فلزی از میله ها، سیم ها یا ورق های فلزی تشکیل می شوند. بسته به نوع پین ها فرآیندهای مختلفی را طی می کنند. فرآیندهای تولید عبارتند از:
برش: میله یا سیم برش به اندازه دلخواه.
شکل دهی سیم: سیم بر روی دستگاه سیم ساز شکل می گیرد و تحت فرآیندهایی مانند خم شدن، کوبیدن و برهم زدن قرار می گیرد. در مورد ماشین های شکل دهی و سیم سازی بیشتر بدانید.
تراشکاری: پین های با قطر بزرگتر روی تراش چرخانده می شوند. ماشین های تراش قطعات را با سرعت بالا می چرخانند و با ابزارهای برش مواد را جدا می کنند. تراشکاری برای شکل دادن، شیار، مته و قطعات ماشینی برای پین ها استفاده می شود.
آسیاب کردن: پینها را میتوان برای افزودن ویژگیهایی مانند پخ یا دستیابی به مشخصات دقیق با تلورانسهای کم آسیاب کرد. این فرآیند برای پین هایی که در محل فشرده می شوند، جایی که قطر دقیق آن حیاتی است، حیاتی است.
سوراخ کاری: می توان پین ها را برای ایجاد سوراخ برای سایر بست ها، گیره ها یا گیره ها سوراخ کرد.
نورد: پینهای فنری با چرخاندن نوار فلزی به داخل لولهها یا کلافها تولید میشوند.
عملیات حرارتی: پین های فولادی را می توان از طریق فرآیندهای گرمایش و سرمایش سخت کرد که خواص متالورژیکی آنها را تغییر می دهد.
فینیشینگ: فینیشینگ یک پوشش به سطح پین اضافه می کند. پین های بست در انواع مختلفی از عملیات سطحی، از جمله پوشش تبدیل کرومات، پوشش فسفات، آبکاری الکتریکی و غیرفعال سازی موجود هستند. آنها همچنین به عنوان قطعات ناتمام معمولی در دسترس هستند
